Hoe het ooit begon

Mensen vragen mij vaak hoe ik op het idee kwam om met de Bakfietsbende te beginnen. Wel, ziehier het scheppingsverhaal!

In den beginne was er ... nu ja... vooral veel chaos eerlijk gezegd. Ik werkte 4/5 in Brussel, mijn wederhelft gaf voltijds les en de kinders waren nog jong, 1 en bijna 3 ongeveer, en er liepen ook nog 2 honden en een kat rond, ergens. Tussendoor verbouwden we nog wat, verhuisden we daardoor 3 keer op 10 maanden tijd, liepen we heel wat dokters af omdat de jongste vrijwel permanent ziek was, sliepen we niet al te veel, vergaten we vaker afspraken dan we ze nakwamen, stuurden we al eens kinderen naar school zonder boekentas of naar de crèche zonder melk, vergaten we hondeneten te kopen zodat we bij de buren moesten gaan schooien, ... Mogelijks enigszins herkenbaar voor alle ouders met jonge kinderen?

Ik was naar mijn gevoel vaker ziek thuis dan op het werk, ik reeg de keelontstekingen aan elkaar. Op het werk had ik niet het gevoel dat ik de dingen grondig genoeg deed en ik was ook niet bepaald de moeder die ik mij had voorgesteld. Dat moest anders kunnen, dacht ik zo!

Hoe ik voor het allereerst op het idee kwam van een naschoolse opvang, dat kan ik mij helaas niet meer herinneren (slaaptekort, remember). Mijn oudste dochter ging alleszins net naar school in die tijd en die naschoolse opvang, dat was de hel voor haar. Teveel na een lange dag school, te druk, te moe. En ja, daardoor was het ook voor ons, uiteraard, redelijk hels. Zo’n kleuter die hele avonden krijst, er zijn leukere dingen.

Er moest dus iets gebeuren, amaai! Het idee voor een buitenschoolse opvang was er al ergens vaag, maar was ook al weer afgeschreven wegens waarschijnlijk-toch-niet-financieel-haalbaar en ons-huis-is-daar-waarschijnlijk-niet-voor-geschikt. En ook, ik zag mezelf in die periode niet echt als zelfstandige beginnen. Op een dag kwam ik dan toevallig een vacature tegen voor onthaalouder buitenschoolse opvang. Haa, dus dat kon ook als niet-zelfstandige? Ik ging loopbaanbegeleiding volgen, zocht samen met mijn begeleidster de mogelijkheden uit, nam contact op met enkele diensten waarbij ik zou kunnen aansluiten (en die dan een groot deel van de administratie regelen, hoeraatjes!), volgde de opleiding ‘kennismaken met de gezinsopvang’ en hopla, plots was het concreet!

Restte er nog het nodige voorbereidingswerk aan huis en tuin en uiteraard, niet geheel onbelangrijk, het vinden van opvangkinderen. Ik zie mij daar nog staan aan de schoolpoort met mijn flyertjes, hoe spannend was dat!

Gelukkig kwam er snel reactie en op 1 september 2016 kon ik starten met 4 bendeleden! Dat aantal groeide snel en intussen ben ik trotse leider van een 24-koppige bende zowaar. En ik zag dat het goed was...